The role of employment in mitigating loneliness among older adults

Résumé fourni par la source

kluczowe• Badanie CATI przeprowadzono z użyciem R-UCLA i WHOQOL-BREF w grupie 1090 osób ≥60 r.ż.• Aktywność zawodowa ≥60 r.ż.warunkuje istotnie niższy poziom samotności.• Najwyższą samotność stwierdzono u osób nieaktywnych zawodowo i społecznie. Highlights• A CATI study used R-UCLA and WHOQOL-BREF in a sample of 1090 adults aged ≥60 years.• Occupational engagement among adults ≥60 years is linked to lower loneliness.• The highest loneliness was found in those inactive both occupationally and socially. StreszczenieWstęp: Wzrost liczby osób starszych w populacji i zmiany w ich aktywności zawodowej sprawiają, że samotność staje się ważnym problemem w Europie.Ze względu na złożony charakter zależności między pracą a poczuciem samotności celem badania była analiza tej relacji u osób w wieku ≥60 r.ż.i czynników, które mogą na nią wpływać.Materiał i metody: Badanie przeprowadzono wśród 1090 respondentów w wieku ≥60 lat w okresie wrzesień-listopad 2025 r. przy użyciu techniki wywiadów telefonicznych wspomaganych komputerowo (computer-assisted telephone interviews -CATI).Poziom samotności mierzono za pomocą kwestionariusza Revised UCLA Loneliness Scale (R-UCLA), a poziom zadowolenia z życia -World Health Organization Quality of Life -Brief Version (WHOQOL-BREF).Respondentów podzielono na 3 grupy: aktywnych zawodowo; nieaktywnych zawodowo, ale aktywnych społecznie; nieaktywnych zawodowo i społecznie.W analizach zastosowano regresję logistyczną (iloraz szans, 95% CI) do identyfikacji czynników aktywności zawodowej, test U Manna-Whitneya do porównań między osobami pracującymi i niepracującymi oraz test Kruskala-Wallisa do analiz między 3 grupami profili.Wyniki: Podejmowanie aktywności zawodowej wśród osób w wieku ≥60 lat nie jest powszechne (17,2%).Najczęściej decydują się na nią osoby w wieku 60-69 lat, z wykształ ceniem wyższym, bardziej zadowolone z życia, ale jednocześnie rozwiedzione, gorzej oceniające swój stan psychiczny i znajdujące się w trudniejszej sytuacji finansowej (p < 0,05).Osoby niepracujące charakteryzowały się istotnie wyższym poziomem samotności i niższym poczuciem przynależności społecznej oraz wykazywały niższą jakość życia (p < 0,001).Najwyższą jakość życia i najniższy poziom samotności miały osoby pracujące, natomiast osoby nieaktywne zawodowo i społecznie cechowały się najniższą jakością życia oraz najwyższym poziomem samotności.Wnioski: Aktywność zawodowa może zmniejszać samotność i poprawiać jakość życia osób starszych, co podkreśla potrzebę systemowego i instytucjonalnego wsparcia oraz tworzenia i poszerzania dostępu do przyjaznych i elastycznych form zatrudnienia dla seniorów.

Ce résumé expose les affirmations des auteurs. BNTIC ne l’interprète pas comme une validation indépendante des résultats.