Odpowiedzialność cywilna według ustawy z dnia 23 sierpnia 2007 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym w świetle dyrektywy 2005/29/WE o nieuczciwych praktykach handlowych

Résumé fourni par la source

odpoWiedzialność cyWilna Według ustaWy z dnia 23 sierpnia 2007 r. o przeciWdziałaniu nieuczciWym praktykom rynkoWym W śWietle dyrektyWy 2005/29/We o nieuczciWych praktykach handloWych 1. Wstęp W zielonej księdze w sprawie przeglądu dorobku wspólnotowego w dziedzinie praw konsumenta, komisja europejska krytycznie odniosła się do dotychczasowego modelu harmonizacji prawa .ocena ta dotyczy między innymi klauzuli o minimalnej harmonizacji, jaką zawierała większość "konsumenckich dyrektyw", pozwalającej na wprowadzanie do prawa krajowego instrumentów prawnych dalej idących niż te wymagane przez ustawodawcę wspólnotowego.zdaniem komisji, wprowadzanie tej klauzuli, w połączeniu z rozczłonkowaniem przepisów i częstym dublowaniem się w różnych dyrektywach zapisów dotyczących de facto tej samej problematyki 2 , prowadziło do powstania niekorzystnych dla rynku wewnętrznego różnic w prawodawstwie państw członkowskich.W celu uniknięcia tych problemów, dyrektywa 2005/29/We 3 , będąca kolejnym wspólnotowym aktem prawnym, które-* Wojciech Jarosiński jest studentem IV roku prawa na Uniwersytecie Jagiellońskim, studentem programu LL.M.The Catolic University of America; Bohdan Widła jest studentem IV roku prawa na Uniwersytecie Jagiellońskim, absolwentem Szkoły Prawa Amerykańskiego UJ & CUA.Zielona księga w sprawie przeglądu dorobku wspólnotowego w dziedzinie praw konsumenta, com (2006) 744 final, s. 8.Whitman v. american trucking associations, 531 u.s.457.12 motyw 8 preambuły dyrektywy 2005/29/We.13 dyrektywa rady 93/13/eWg z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (oj l 95, 21 kwietnia 1993 r., s. 29), gdzie pierwszym stopniem kontroli była klauzula generalna, a drugim tzw.szara lista klauzul niedozwolonych.14 kolejne etapy to klauzula generalna, katalogi praktyk i czarna lista.por.też r. stefanicki: nieuczciwe praktyki handlowe w świetle prawodawstwa Unii europejskiej: dyrektywa 2005/29/We, Warszawa 2007, s. 118.15 zdefiniowano go w art. 2 pkt h jako "standard dotyczący szczególnej wiedzy i staranności, których można w racjonalny sposób oczekiwać od przedsiębiorcy w jego relacjach z konsumentami, zgodnie z uczciwymi praktykami rynkowymi i/lub ogólną zasadą dobrej wiary".to osobliwe rozróżnienie tłumaczone jest przez chęć ułatwienia wpisania dyrektywy w systemy prawne, w których trudno posługiwać się pojęciem dobrej wiary.

Ce résumé expose les affirmations des auteurs. BNTIC ne l’interprète pas comme une validation indépendante des résultats.